© 2024 Jacira Maria | The Waymaker
Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand, of openbaar gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.
Dit e-book is met zorg samengesteld. De auteur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor eventuele schade als gevolg van het gebruik van de inhoud.
The Waymaker
thewaymaker.nl
Velen van ons, eigenlijk geloof ik dat we allemaal ermee kampen, lopen rond met een gevoel van opgebrand zijn. Prikkelbaar, leeg, overweldigd. We blijven maar doorgaan, vaak zonder stil te staan bij wat er in ons gebeurt. En in die staat zoeken we naar uitwegen, naar coping mechanismes die ons even afleiden, maar ons uiteindelijk verder weg brengen van waar we zouden moeten zijn: bij onszelf.
Bij accepteren wie we zijn. Bij liefde zonder voorwaarden. Op mijn pad naar heling kwam ik steeds weer terug op dezelfde plek. De plek waar ik mezelf afkeurde, mezelf overvraagd voelde, en waar ik bleef geloven dat ik gewoon niet goed genoeg was. Dat was een overtuiging die ik had gecreëerd door wat mij vroeger allemaal verteld was, zonder dat ik doorhad hoeveel pijn die mij eigenlijk deed. Het maakte dat ik in een vicieuze cirkel bleef zitten waarin ik constant mezelf moest opkrabbelen. En op een gegeven moment was ik dat echt helemaal zat. Het moest anders.
Alles wat ik kende voelde niet meer goed. Vluchten, eten, pleasen… Alles gaf me geen vervulling meer. Het vulde niets. Het dempte misschien heel even, maar het bracht me geen verbinding en zeker geen rust. Het werkte simpelweg niet meer voor mij. En dat was het moment waarop ik wist: het moet anders, want dit kost me meer dan het me geeft.
En dat werd het ook. Niet perfect, want het leven is dat gewoon niet, maar wel eerlijker en dichter bij wie ik echt ben. Ik ontdekte iets wat ik simpelweg was vergeten. Ik was vergeten hoe het voelt om mezelf lief te hebben. Om mezelf te accepteren zoals ik ben. Om te zien dat ik een mens ben die fouten maakt, emoties heeft, tekortkomingen heeft, en dat ik ondanks dat allemaal van mezelf mag houden.
Echte veiligheid ontstaat wanneer je durft te bestaan in de aanwezigheid van anderen zonder jezelf kwijt te raken. Wanneer je eerlijk blijft, eerst naar jezelf en dan naar de ander.
Ik wil je helpen het beste in jezelf te ontdekken, omdat ik weet hoe zwaar het is om rond te lopen met het gevoel dat je niet goed genoeg bent. Als jij daar nu zit, wil ik dat je weet dat het niet aan jou ligt, maar aan wat je hebt geleerd te geloven.
Vastlopen gebeurt niet van de ene op de andere dag. Het begint in die kleine overtuigingen die je ooit bent gaan geloven over jezelf, overtuigingen die zich ongemerkt in je lichaam en denken nestelden. Ze vertellen je hoe je zou moeten zijn, en voordat je het weet, leef je voornamelijk vanuit automatische patronen in plaats van vanuit jezelf.
Die patronen voelen vertrouwd, bijna veilig. Maar diep vanbinnen merk je dat ze je beperken. Ze houden je op een plek waar je eigenlijk niet wilt zijn. En omdat je zo ver bent afgedreven van wie je werkelijk bent, ontstaat er een leegte die we proberen te vullen met controle, perfectionisme, pleasen, eten, afleiding.
Voor mij was dat precies de plek waar ik jarenlang bleef hangen. Schaamte, angst en het idee dat ik het zelf moest oplossen, hielden mij klein. Mezelf aankijken was confronterend, maar ook het begin van bevrijding.
Wanneer voel ik de meeste druk om te moeten presteren?
Wat doe ik als ik me onzeker voel?
Wat zou ik doen als ik mezelf niet hoefde te bewijzen?
Onder onze patronen zitten vaak diepe behoeften: gezien worden, goedkeuring krijgen, erbij mogen horen. We zijn bang om afgewezen te worden en doen er alles aan om onszelf te beschermen.
Wat we vaak niet doorhebben, is dat we een bril dragen, een bril van afwijzing. Vanuit die bril kijken we naar anderen en naar onszelf. Het zorgt ervoor dat we blikken verkeerd interpreteren en sneller denken dat we iets fout doen.
Echte verandering begint van binnen. Bij het durven aankijken van je patronen, zonder oordeel. Die patronen hebben je ooit beschermd, en dat maakt ze menselijk.
Ik merkte zelf hoe diep die patronen zaten toen ik zag hoe snel ik kon omslaan. Maar dit keer stond ik stil. Ik vroeg mezelf af: Wat gebeurt hier? Wat heeft me zo geraakt? En in plaats van te vluchten, keek ik het gevoel aan. Ik doorvoelde het. Ik liet het zijn. Dat werd één van mijn grootste overwinningen.
Waar durf ik niet op te vertrouwen?
De eerste stap naar helderheid is eerlijk zijn naar jezelf. Niet langer als slachtoffer of als dader, maar als mens. Een mens met tekortkomingen én met de bereidheid om daaraan te werken.
De Bijbel zegt het op een hele pure manier:
Eerlijk zijn betekent niet jezelf afkeuren, maar erkennen wat er is, zodat je kunt groeien.
Vandaag merk ik dat ik vaak…
Dat vertelt me dat ik…
Wat ik eigenlijk nodig heb, is…
Dit boek is met liefde geschreven, en mijn dank aan de Heer is groot. Als het niet Gods liefde was, was ik hier niet geweest. Ik gun jou die liefde ook. Weet dat God er is, dat Hij je ziet.
Van denken naar doen begint met één eerlijke vraag aan jezelf. Je hebt die vraag al gesteld door dit boek te lezen. De volgende stap is aan jou.
Met liefde,
Jacira